خب ادامه رو که تو ادامه مطلب میگم واما دروسدیگری که از این چالش گرفتم کم نخوام! قدر خودمو بدونم! و اصلا سمت چیزای معمولی نرم! چیشد که به این نتیجه رسیدم؟ عاشق یه کیف خارجی شدم. کیف خارجی اگه خریده باشید میدونید اصلا گزینه ارزونی نیست و چون یه مدت خیاطی میکردم، دوخت برام خیلی خیلی مهمه. و کیف برند واقعا بهت این گزینه ی خوش دوختی رومیده. چند سال پیش اتفاقی از برند پرتیز کیف خریدم و چند ساله که این برند رومیخرم.

نمیدونم چرا نصفه شبی این حس تو دلم اومد...سالها پیش، وقتی شونزده سالم بود، عاشق شدمیه عشق کاملا یک طرفه، پسره همسن من بود. اما جایی کار میکرد که من اونجا زیاد میرفتم. هیج وقت اون ریزش قلبم وقتی میدیدمش فراموش م نمیشه. پسر بامزه ای بود. سربه سر هم میزاشتیم اما هیچ وقت نفهمیدم درجه دوس داشتنمو فهمید یا نهیه مدت سر یه ماجرایی خیلی خیلی مسخره شروع کردیم به چت کردن. اون نمیدونست من کی م. من ولی میدونستم و با هر نوتیفیکیشن از سمت ش کل مغز و قلبم سرریز میشد. میگفتم من دیگه عاشق نمیشم. آخرش یه روز رفتم محل کارش و خودمو معرفی کردم. گفتم من همون فلانیم. به وضوح جا خورذادمی که همیشه دوستانه و مهربون بود تو چت، یهو مث یخ شد. کار من چیشده بود؟ هرروز خوندن چت های قبلی مون. بین ما واقعا هیچ رابطه ای نبود. نه شماره ای رد و بدل شد، نه هیچ وقت لاس زدیم. نه حرفای سوسکی ای در کار بود. هیچی. واقعا مثبت بودیممن برای اون آدم واقعا میمیردماز شونزده سالگی تا بیست و دوسالکی من هر شب این ادمو حمل میکردم تو ذهنم، تو فکرم، تو قلبم...همیشه تو خوابام بهش میگفتم من تموم این سالها دوستت داشتم اما هیچ وقت توی چت و تو دنیای واقعی، یک بارم نتونستم بگم بهش.پارسال تو عینک فروشی دیدمش. انتظار داشتم قلبم بیاد تو دهنم بازولی نیومدانتظار داشتم بازم ضعف کنم برا دستاش که هیچ وقت نگرفته بودمش. اما هیچیم نشدمیم این ورم ایستاده بود و اون اونورممن ؟داشتم فک میکردم من تمام تلاش بچگانه مو کرده بودم. همههه تلاشمو... هزار بار امام حسین و امام رضا رو واسطه قرار داده بودم. اما خب نشد که بشه. من از کنار آدمی که شش سال خالصانه دوسش داشتم خیلی معمولی رد شدم. تک تک سلولام اشتیاقم بهش رو یادش بود. اما انگار سهمیه اشتیاقی برام نمو